Even na 7 uur komt Jan naar binnen gevlogen en roept Famke heeft een aanrijding gehad, ik vlieg naar buiten en daar ligt ze tegen de stoeprand. Hevig bloedend en niet reageren op haar naam.
Ik ben verstijfd van schrik, en dan moet je iets regelen voor dat wijfie, zoeken naar een direct nr. van de dierenambulance, vergeet het maar! Eindelijk een nummer gevonden van regio midden nederland, en dan krijg je terwijl je bij een zwaar gewond hondje midden op straat zit het volgende,computer zegt:
volg het menu en toets in wat er nodig is;
toets 1, ga verder toets 1, ga verder toets 1, ga verder toets 1. Eindelijk iemand die je aan de telefoon krijgt.
Dan moet je een 0900 nr bellen, die gaat je weer doorverwijzen en een stem vraagt dan heb je de dierenarts al gebeld. Shit, u wordt terug gebeld door de dienstdoende dieren arts.
Die belt en vraagt met zachte stem, kunt u haar hier brengen? nee mevr. dat gaat niet meer, ik ben aan het wachten op de dierenambulance die mij kan helpen om Famke te helpen. Oh geeft u mij uw nr dan bel ik die wel even maar of het helpt dat zij eerder komen dat weet ik niet.
De mevr. klets mij te veel en te langdradig, dus de hoorn erop gegooid. Eindelijk komt de dierenambulance en brengt haar naar .. die mevr. van de telefoon. Het gaat met de minuut slechter met Famke en de rillingen lopen over mijn rug als je kijkt naar haar gevecht tegen dood gaan.
Natuurlijk staat heel Almere vast in de file, rond kwart voor negen bij de dierenarts, de deur op slot, geen mens te bekennen, de broeders van de ambulance bellen en kloppen op de deur, eindelijk verschijnt er iemand en kunnen we met haar op de brancard naar binnen, dan zie ik pas goed hoe slecht ze er aan toe is, de schrik slaat nog meer toe.
Onze hoop dat ze het zou kunnen redden is gelijk verloren, de dierenarts geeft heel vriendelijk aan dat er nog veel te doen is voor haar. Ik knuffel haar en heb beslist dat ze mocht inslapen. Redding is voor haar niet mogelijk.
Vanmorgen om negen uur is Famke ingeslapen, net 5 jaar oud.
