Sinds april heb ik geen post gemaakt, heb je dan niets mee gemaakt? Natuurlijk wel, alleen ik werd er niet altijd vrolijk van. Wel heb ik veel mensen aan het werk gezet binnen de gezondheidszorg en dat is een dagelijkse bezigheid geworden. Jammer dat mij lijf niet wil/kan mee werken.
Wel druk met van alles en nog wat, zo heb ik 2 grotere quilts gemaakt een voor Norine een dierenquilt voor het 2e verjaardagsfeestje wat we via Face Time met Portugal hadden. De andere quilt is voor de Buuf, een buurvrouw uit duizenden. Telkens a\s zij binnen viel voor een bakkie was ik met de hexagonnen bezig en vond ze het heel bijzonder dat je met stofjes dat kon doen. ze weet het nog niet maar die quilt met bloemen krijgt ze voor de kerst.
Verder heb ik het brei en haken weer ontdekt, leuke wedstrijd voor brei en haak deelnemers op You Tube het heet Gamr of Wool elke zondag valt er een deelnemer af en de opdrachten zijn allemaal bizar, ik bedoel brei een bank bekleding of kleed de hond aan, heerlijke tv, het mooie is dat er veel filmpjes achter aan komen die een wol gebied met bijzondere schapen en brei kunsten laten zien.
Op dit moment maak ik verschillende blokken voor de stichting Verdanda en die hoop ik in het voorjaar aan hun te geven.
En nu de breinaalden weer even hanteren, de trui voor mijn lief is behoorlijk groot maar v en a zijn bijna klaar alleen de mouwen nog, kan er ook een spencer van maken
Oude jaarsavond hadden mijn lief en ik samen met een fles champagne besloten om het afgelopen '24 teveel lijfelijke ellende die we snel wilden vergeten.
Zo gezegd zo gedaan, dachten we. Plotselinge verslechtering van de by pass die in september bij mijn rechterbeen was gedaan, toch een opname in het ziekenhuis. Artsen waren bezorgd en na een week van testen etc.etc. Is er besloten om nog een keer een by pass te doen, of ik dat emotioneel aankon, tja ik had geen keus en zo ging ik weer onder een langdurige operatie (7 uur) onder het mes. Deze keer geen ader uit mijn been maar uit mijn arm die van pols tot boven mijn rechterborst een mooi litteken laat zien. Na 4 weken van zorg in het ziekenhuis werd ik overgeplaatst naar de revalidatieafdeling van het ziekenhuis. Wat een verademing, kamer voor mij alleen, een heerlijk bed wat in alle standen kan. En eindelijk slapen, wat in zo'n ziekenhuis met 4 personen niet gemakkelijk is. En bij de revalidatie was er ook goed en lekker eten, mijn lief kon daar ook van genieten.
En nu ben ik weer thuis, jonge Dibbus de kater sprong tegen me op en bleef kroelen, ja jochie ik had jou ook gemist, en ook met mijn lief ouwe Dibbus samen aan tafel.
Al die weken heb ik plannen liggen maken, tentoonstellingen en beurzen komen daar nog niet in voor, gelukkig zie ik veel op Facebook en op blogs van mensen die ik volg. Door de dagelijkse zorg van het wijkverpleging heb ik alleen de middagen dat ik bezig kan zijn met stofjes en stoffen en ideeën. Maar ik ga eerst mijn hoofdbord quilt sandwichen en laat het dan vast nieten dan na ruim een jaar weer iets af.
Nu ga ik vanmiddag een patroon van een zakbroek (tuinbroek) maken voor Norine in Portugal heb nog leuke stofjes die ik daar voor ga gebruiken.
Waar ik ook weer ga zoeken naar inspiratie voor de Stoffige Dagboeken,
Och wat heerlijk om weer eens aan iets anders te denken dan aan je lijf.
Het afgelopen jaar stond bij mij in het teken van lijfelijke ongemakken, vervelend en erg weinig tijd om te quilten of naar beurzen te gaan. Maar het nieuwe jaar komt eraan, met het vooruit zicht op betere omstandigheden.
Tussen alle medische zaken door ben ik toch wel bezig met een quilt die moet gaan dienen als hoofdbord voor ons bed. Ruim 30 blokken die op japanse log cabin wijze in elkaar gezet worden. Het schiet op in januari moet alles op zijn plek vallen en vastgeniet worden op het houten gedeelte. foto's komen nog nu is het effect nog niet goed te zien. En dacht ik nou dat de doos met japanse stofjes leeg was, nee natuurlijk niet, als verzamelaar blijft er altijd nog wel wat achter.
In die warme zomerse dagen lekker onder de boom in de voortuin zitten haken en hexagonen bloemen te maken, kletsen met de buurt bewoners, gezellig en je hoort nog eens wat. Wel een groot gemis door de emigratie van onze bonus kinderen naar Portugal, we appen en face timen wat af, het gaat ze goed. En als mijn lijf het toelaat gaan we straks in het voorjaar naar ze toe.
zo nu brei ik er een eind aan dit jaar, doei
Het is al weer een tijdje geleden dat ik op mijn blog actief was, maar ik ben weer een beetje terug. Het vervelende van ouder worden zijn in mijn geval niet mijn brein, maar mijn lijf. Al jaren ben ik een Diabeet 2 zonder problemen, maar nu sloeg die ziekte toe dmv een wondje aan mijn voet wat steeds groter en ernstiger werd . vaste klant werd ik bij het WEC Wond Expertise Centrum hier in het Flevo. Diabetes lijdt zijn eigen leven dus genezing zat er niet in korte tijd in. Talloze onderzoeken waren het gevolg. Artrose onderzoeken met MRI scans lieten nog meer zien. Een belangrijke ontdekking was een wervelkanaalstenose. Lastig, pijnlijk en daardoor slechter en bijna niet kunnen lopen, afgelopen jaar was niet leuk. Maar een van de scans liet zien een verstopte ader in mijn rechterbeen. Tuurlijk kan er ook nog wel bij. Vaatchirurg wist er wel raad mee dus afgelopen vrijdag een bypass aan mijn r.been een ritssluiting van ± 50 cm van kuit naar lies bij elkaar gehouden door meer dan 80 knopen.
Gelukkig een nieuwe laptop zodat we als het nodig is dagelijks via beeld en wats app op hun belevenissen kunnen volgen. Ach wie weet als ik ben opgeknapt met het vliegtuig naar hun toe. Wel is knuffelen op afstand een beetje raar.
Mia
