erfenis

Iedereen die iets met handwerken doet heeft het. De gemaakte werkstukken zoals quilts, borduren of haken en macrame. 

Boeken, patronen, tijdschriften en materalen te veel om op te noemen

Als er dan een overlijden is, is het moeilijk om op te ruimen. Je geeft niets zomaar weg van je ouder of geliefde. Toch gebeurt het regelmatig, zo kwam ik op verzoek bij een kennis waarvan zijn vrouw was overleden. 

Wat moet ik er mee, ja ik wist van de kamer waar zij al haar spullen had en ik begreep wat hij wilde. Weet jij niet iemand? Nee dacht ik waar moet alles heen, nou ik denk er even over na zei ik.

Hij 85 snapte nooit iets van haar passie, dus zei ik ja maar niet alles in een keer.

Ik heb 18 complete jaargangen van Handwerken zonder grenzen weggeven voornamelijk doneren aan tafels in wachtruimtes.

Tegelijk vond ik de site op facebook van Gratis doneren, dit was de oplossing. Dus complete jaargangen van Ariadne, Burda's en talloze bladen met complete borduurpatronen, en dan nog de resten wol en borduurgarens en borduurstoffen. Maar ook soort van encyclopedie's bestaande uit 5 complete jaargangen om bv kleding te maken of kruissteek patronen.

Geweldig zoals iedereen er op gereageerd heeft, gemiddeld waren er 5 a 6 die belangstelling hadden en uit heel Almere. Telkens de vraag wat wil je er voor hebben, mijn antwoordt nix helemaal nix, het komt uit een nalatenschap. 

Natuurlijk was ik wel verplicht om alles door te bladeren, en natuurlijk heb ik wel leuke dingen gezien en gevonden.

Ook was er een blad uit 1949 bij, die heb ik gehouden. Heel nieuwsgierig wat mijn moeder voor mij gemaakt zou hebben. Dat zal ik nooit weten maar het blad was heel opvoedkundig met informatie over hoe zuinig om te gaan met materialen zo na de 2e wereldoorlog was er niets, maar zo stelden zei er zijn altijd truien uit te halen om iets nieuws van te maken.


 Al bijna een jaar ben ik bezig om elke week iets weg te geven, en voorlopig komt er nog wel iets, zoals hij zegt, nog lang niet leeg, wordt vervolgd.

April 1

Bij het opschonen van de foto's kwam ik nog meer ziekenhuis werkjes tegen,

Dit zijn altijd restanten die ik al jaren overhoud van wat dan ook dit is de simpele

dit zijn die kleine bolletjes van de action

oh dit is zo'n lekkere voor in de stoel over mijn benen katoen van Caro

en dan de bloemenquilt die hexjes maakte ik tussen door in de zomer een heerlijk werkje onder de boom, ik gaf deze aan iemand die er altijd was/is.

Het grote breiwerk op de cocktailprikkers priegelwerk maar leuk.

 

maart 26

Ergens eind 2024 ben ik begonnen aan mijn vogel, de vogel is een onderdeel van een grotere japanse quilt op de log cabin methode elk van de 50 blokken zijn verschillend ook al lijkt dat niet zo. smalle strookjes of heel dikkere een heerlijke quilt om aan te werken half 2025 was de quilt klaar en zou als hoofdeind van ons bed gaan dienen.Dat werd uitstel na uitstel door de verschillende opnames in het ziekenhuis. Maar eindelijk vorige maand hebben mijn lief en dochter onder mijn bezielende "leiding" het opgespannen en de vogel vliegt. Ik ben blij met het resultaat.

Terwijl ik revalideer nog een en ander op haakgebied gedaan, haken was het makkelijkst kan je nl telkens even wegleggen als er weer een witte jas binnenkomt om een en ander te doen.

Och neem die tas met restanten mee vroeg ik aan mijn lief, en zo een omslagdoek gehaakt.

In de tas zat ook bollen gesponnen schapewol en daar haakte ik een sjaal van, alleen die werd te groot en te dik dus uitgehaald tot protest van een aantal verplegers, nu maar bedenken wat ik ervan ga maken.

En dan deze, ruim 45 jaar geleden gehaakt. grotendeels als wij met de auto op weg waren of op vakantie altijd was het katoenen sprei in de buurt en na anderhalf jaar kon deze op bed, 220 x 200. was best te doen, tien banen en een randje.

Nu ligt het schoon en met slijtage gaten opgevouwen in een kijk kast.

 

Up date 2025

Sinds april heb ik geen post gemaakt, heb je dan niets mee gemaakt? Natuurlijk wel, alleen ik werd er niet altijd vrolijk van. Wel heb ik veel mensen aan het werk gezet binnen de gezondheidszorg en dat is een dagelijkse bezigheid geworden. Jammer dat mij lijf niet wil/kan mee werken.

Wel druk met van alles en nog wat, zo heb ik 2 grotere quilts gemaakt een voor Norine een dierenquilt voor het 2e verjaardagsfeestje wat we via Face Time met Portugal hadden. De andere quilt is voor de Buuf, een buurvrouw uit duizenden. Telkens a\s zij binnen viel voor een bakkie was ik met de hexagonnen bezig en vond ze het heel bijzonder dat je met stofjes dat kon doen. ze weet het nog niet maar die quilt met bloemen krijgt ze voor de kerst.

Verder heb ik het brei en haken weer ontdekt, leuke wedstrijd voor brei en haak deelnemers op You Tube het heet Gamr of Wool elke zondag valt er een deelnemer af en de opdrachten zijn allemaal bizar, ik bedoel brei een bank bekleding of kleed de hond aan, heerlijke tv, het mooie is dat er veel filmpjes achter aan komen die een wol gebied met bijzondere schapen en brei kunsten laten zien.

Op dit moment maak ik verschillende blokken voor de stichting Verdanda en die hoop ik in het voorjaar aan hun te geven.

En nu de breinaalden weer even hanteren, de trui voor mijn lief is behoorlijk groot maar v en a zijn bijna klaar alleen de mouwen nog, kan er ook een spencer van maken

het roer om

half april, en ben weer een beetje opweg, uiteindelijk heeft het ziekehuis eind maart mij de deur uit gezet. Ben nu in handen van de wijkverpleging die me elke morgen komen verzorgen.

Het roer om

tja ik heb veel gemist die eerste drie maanden van 2025. Veel nagedacht van wat kan er, wat kan er niet en uiteindelijk ben ik mijn "hok`' gaan uitruimen. 

Bij elke plank of bak nadenken wat doe je er nog mee, wat kan ik niet missen! Heerlijk om zo bezig te zijn, alle lappen en lapjes en restjes door mijn handen om te zien wat ik er mee wil.

Waar ik wel verbaasd over was dat ik geen plannen kreeg, geen inspiratie of hoe je het ook wilt noemen.

Natuurlijk wel alle blogs die ik volg gelezen net als facebook en you tube. maar eigenlijk zag ik veel heel veel mooie dingen voorbij komen en toch kreeg ik niet die prikkel die je nodig schijnt te hebben om wat te gaan bedenken. 

Een ding wat mij bezig hield tijdens mijn revalidatie was hoeveel mensen er op een dag met mij bezig waren, ik kwam door het maken van foto's tot een aantal van 8 verschillende disciplines en dan kwamen daar ook het team van artsen bij soms drie soms 5. Drukke boel, tussen al die mensen door kwam ik op you tube op een Japans filmpje, heerlijke feel good, traditioneel en met altijd rustige muziek.

15 maanden geleden begon ik aan mijn quilt die als die klaar was op mijn hoofdbord van ons bed moet komen. Alles was al klaar gesandwicht en door gequilt klaar om er op vast gemaakt doen. Dat zou afgelopen januari gebeuren.

Helaas moet ik hiervoor een beroep gaan doen bij onze dochter en kleinzoons om onder mijn begeleiding!!! het in orde te gaan maken. Lukt wel alleen even alle agenda's afstemmen.

Dat gaat na de pasen gebeuren, reuze nieuwsgierig naar het eindresultaat.

2 maart '25

 Oude jaarsavond hadden mijn lief en ik samen met een fles champagne besloten om het afgelopen '24 teveel lijfelijke ellende die we snel wilden vergeten.

Zo gezegd zo gedaan, dachten we. Plotselinge verslechtering van de by pass die in september bij mijn rechterbeen was gedaan, toch een opname in het ziekenhuis. Artsen waren bezorgd en na een week van testen etc.etc. Is er besloten om nog een keer een by pass te doen, of ik dat emotioneel aankon, tja ik had geen keus en zo ging ik weer onder een langdurige operatie (7 uur) onder het mes. Deze keer geen ader uit mijn been maar uit mijn arm die van pols tot boven mijn rechterborst een mooi litteken laat zien. Na 4 weken van zorg in het ziekenhuis werd ik overgeplaatst naar de revalidatieafdeling van het ziekenhuis. Wat een verademing, kamer voor mij alleen, een heerlijk bed wat in alle standen kan. En eindelijk slapen, wat in zo'n ziekenhuis met 4 personen niet gemakkelijk is. En bij de revalidatie was er ook goed en lekker eten, mijn lief kon daar ook van genieten.

En nu ben ik weer thuis, jonge Dibbus de kater sprong tegen me op en bleef kroelen, ja jochie ik had jou ook gemist, en ook met mijn lief ouwe Dibbus samen aan tafel.

Al die weken heb ik plannen liggen maken, tentoonstellingen en beurzen komen daar nog niet in voor, gelukkig zie ik veel op Facebook en op blogs van mensen die ik volg. Door de dagelijkse zorg van het wijkverpleging heb ik alleen de middagen dat ik bezig kan zijn met stofjes en stoffen en ideeën. Maar ik ga eerst mijn hoofdbord quilt sandwichen en laat het dan vast nieten dan na ruim een jaar weer iets af.

Nu ga ik vanmiddag een patroon van een zakbroek (tuinbroek) maken voor Norine in Portugal heb nog leuke stofjes die ik daar voor ga gebruiken.

Waar ik ook weer ga zoeken naar inspiratie voor de Stoffige Dagboeken, 

Och wat heerlijk om weer eens aan iets anders te denken dan aan je lijf.

dag '24

 Het afgelopen jaar stond bij mij in het teken van lijfelijke ongemakken, vervelend en erg weinig tijd om te quilten of naar beurzen te gaan. Maar het nieuwe jaar komt eraan, met het vooruit zicht op betere omstandigheden.

Tussen alle medische zaken door ben ik toch wel bezig met een quilt die moet gaan dienen als hoofdbord voor ons bed. Ruim 30 blokken die op japanse log cabin wijze in elkaar gezet worden. Het schiet op in januari moet alles op zijn plek vallen en vastgeniet worden op het houten gedeelte. foto's komen nog nu is het effect nog niet goed te zien. En dacht ik nou dat de doos met japanse stofjes leeg was, nee natuurlijk niet, als verzamelaar blijft er altijd nog wel wat achter.

In die warme zomerse dagen lekker onder de boom in de voortuin zitten haken en hexagonen bloemen te maken, kletsen met de buurt bewoners, gezellig en je hoort nog eens wat. Wel een groot gemis door de emigratie van onze bonus kinderen naar Portugal, we appen en face timen wat af, het gaat ze goed. En als mijn lijf het toelaat gaan we straks in het voorjaar naar ze toe.

Terwijl ik zit te pennen zingen de Bevers de sterren van de hemel, wel gezellig.

zo nu brei ik er een eind aan dit jaar, doei

ik ben er nog

 Het is al weer een tijdje geleden dat ik op mijn blog actief was, maar ik ben weer een beetje terug. Het vervelende van ouder worden zijn in mijn geval niet mijn brein, maar mijn lijf. Al jaren ben ik een Diabeet 2 zonder problemen, maar nu sloeg die ziekte toe dmv een wondje aan mijn voet wat steeds groter en ernstiger werd . vaste klant werd ik bij het WEC Wond Expertise Centrum hier in het Flevo. Diabetes lijdt zijn eigen leven dus genezing zat er niet in korte tijd in. Talloze onderzoeken waren het gevolg. Artrose onderzoeken met MRI scans lieten nog meer zien. Een belangrijke ontdekking was een wervelkanaalstenose. Lastig, pijnlijk en daardoor slechter en bijna niet kunnen lopen, afgelopen jaar was niet leuk. Maar een van de scans liet zien een verstopte ader in mijn rechterbeen. Tuurlijk kan er ook nog wel bij. Vaatchirurg wist er wel raad mee dus afgelopen vrijdag een bypass aan mijn r.been een ritssluiting van ± 50 cm van kuit naar lies bij elkaar gehouden door meer dan 80 knopen.

Na elf dagen op een 1 persoons kamer met uitzicht op de parkeerplaats lekker thuis, samen met mijn lief Jan. en mijn nieuwe laptop en de Zorggroep proberen om weer op pad te kunnen gaan. Wel jammer dat ik niet naar Brabant kan.

Wel had ik voor de opname nog het beertje kunnen maken voor Norine onze bonus kleindochter die samen met. Onze cadeautjes kinderen Eline en Daniel naar Portugal zijn geemigreerd naar hun prachtige boerderij en daar een mooie toekomst krijgen. 

Gelukkig een nieuwe laptop zodat we als het nodig is dagelijks via beeld en wats app op hun belevenissen kunnen volgen. Ach wie weet als ik ben opgeknapt met het vliegtuig naar hun toe. Wel is knuffelen op afstand een beetje raar.

Mia

Text -> Textiel -> De Steen

 

Van Tekst naar Textiel

‘De Steen’ van Bram Vermeulen en Mijn Steen

 

Nou nee, niets voor mij. Lijkt me heel lastig en vooral dat omzetten in textiel. Dus nee ik doe niet mee. Op de vorige tentoonstelling van het Quiltersgilde was er uitleg maar ja, toch maar niet.

Idee

Terug naar huis in de auto dacht ik opeens aan De Steen, waarom? Dat lied van Bram Vermeulen heeft veel indruk gemaakt en heeft mij laten zien dat ik ook van waarde ben, dat ik besta.
Soms op lastige momenten, speelt dat lied en die tekst door mijn hoofd.

Dus maar eens gaan lezen over hoe en wat dit project zou inhouden en wat ik zou kunnen. Nieuwsgierig toch maar aangemeld en via Zoom en ingeschreven. Vervolgens ben ik gaan puzzelen over hoe en wat.

Ik werd gewaarschuwd toen ik aangaf De Steen te willen gebruiken, dat ik eerst contact met de familie van Bram Vermeulen moest zoeken of ik wel gebruik mocht maken van het lied in verband met copyright. Al zoekende naar de rechthebbende vond ik de familie en na een paar weken kreeg ik een lieve mail terug met dat het mocht en of ze het resultaat en mijn motivatie te zien kregen.

Onder toeziend oog van Dibbus begint mijn reis.

 

Werkwijze

En daar zat ik: hoe begin je en hoe groot wordt het. Wat wordt mijn basis  en vooral hoe ga je één en ander uitwerken.
Tekeningen,  krabbels en vooral zoeken naar mijn basislap.  In één van mijn bakken vond een met sneeuw geverfde lap: hier zag ik de aarde in.

 

Verder

Wat doe ik ermee, wat wilde ik eigenlijk?
De rivier maken waar het lied overgaat.
Wat doe ik met de aarde die ik zag?
Ik ben alles gaan quilten op de machine: rood op rode vlekken, wit op witte vlekken en groen op de groene vlekken. De blauwe delen heb ik niet bewerkt, die zorgden voor beweging.

 

Proberen en testen

Tja, die rivier blijft maar in mijn hoofd stromen, hoe doe ik die en waarmee, gewoon met  garens of met een toevoeging. Hoe?
Ik kwam er niet uit. Ik ben gaan proberen om met draden een vorm van een rivier te maken maar dat was niks.

Hoe ik bleef maar in die rivier hangen. Och, met mijn punchmachine en wol lont, wie weet wordt dat dan wat. Met oplosvlies eronder een leuke poging wit met grijs en lichtblauw. Het resultaat was weer niks.

En dan vliegen de dagen voorbij en nog steeds niet aan kunnen geven wat ik bedoelde en wilde. Het beeld van die rivier, ik bleef maar zoeken naar een voor mij bevredigende oplossing.

 

 

Eureka!

Totdat ik voor de zoveelste keer al rommelende in een van mijn bakken een envelop van het Quiltersgilde vond. Och, dat ik daar niet aan gedacht had. Ik heb genoeg Tyvek maar die envelop gaf de doorslag. Geen idee waarom. Ineens zag ik het voor me.

Op de Tyvek envelop met verf grote stukken geverfd en daar stenen van gemaakt. Deze stenen staan voor mijn bestaan zoals het in het lied terugkomt, met rood garen een vorm van een bloedlijn een stamboom gemaakt die aangeeft dat ik nooit zal worden vergeten.

 

Dit refrein betekent heel veel voor mij:

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
Ik leverde ’t bewijs van mijn bestaan
Omdat, door het verleggen van die eene steen
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

 

Mia de Vos

 

ATC ruil

Het is telkens weer een leuke verrassing met de ATC ruil die Mieke organiseert

Zelf heb ik gedeeltes van mijn Kawandi proefproject gebruikt aangevuld met mini's

En dan krijg je een hele leuke envelop terug gevuld met kaartjes van 

Mieke, Kitty, Dini en Ferrara en een leuke zelfgemaakte kaart

 

Waar zijn ze

Tja

 

  Dit is Dibbus, onze kater van 5 maanden, nou we weten dat hij in huis is. Doet af en toe een verstappentje (scheuren over banken en mensen) of een van der poeletje (springen op en af } en voor al de touwen van de luxaflexxen. Maar als hij op mijn schoot ligt te slapen is het zo'n lieverd.

geverfd linnen en met de Janome bewerkt

Verrassing wat er uit mijn kast kwam

 

Ja een verrassing is het zeker, ik ben al weken bezig om mijn kasten en bakken te ordenen. In de loop van heel veel jaren is er toch een soort verzamelverslaving ontstaan.

Zo kwam ik prachtige lappen tegen die ik zelf verfde met sneeuw of ijsblokjes of gewoon zoals je eigenlijk verft. 

Een aantal van die lappen ga ik gebruiken voor het project van het Quilters Gilde van Text naar Textiel, 

Van de meeste restanten van commerciële stoffen ben ik jelly Rolls aan het snijden en 5x5 cm vierkantjes en stroken van 4 cm breed, jeetje wat een heerlijk werk, niet nadenken maar gewoon drie bakken vullen en dat levert weer 2 lege bakken in mijn kasten op.

Soms heb je een speciale bak of la of kast waar je dingen in bewaard die je nog niet wilt verwerken of weggooien of versnijden. Er kwamen een heleboel dingen tevoorschijn uit een bak die altijd onderop stond. Een van die dingen is dit viltwerk, ik had die gemaakt als 1 voor en 1 achterkant voor een map waar ik gekregen kaarten in bewaarde. 

Dit was een voorkant ik heb deze gevonden voorwerp in de Stoffige Dagboeken geplaatst.

tropisch kadeautje

Van een lieverd kreeg ik deze stapel stoffen, ze zijn afkomstig van een Surinaams familie feestje van een aantal jaren geleden en bleven maar bij haar in de kast liggen. 

Och lieverd zei ik, en jij dan. Moet je het niet bewaren er zitten toch herinneringen aan. 

Nee zei ze, ik doe er niks mee en jij kan er wat mee.

Na uren puzzelen met een knoopsgaten dingetje, 

Zijn het prachtige lappen die schreeuwden om een strijkbeurtje, en dat vindt ik heerlijk om te doen puf stoom hier en een pufje stoom daar. En ik ben een heel blij mens.

Wat ik er mee ga doen, er borrelt wel iets!

 

Schatkist

Dit is mijn schatkist, kaarten allemaal hand/machine werk van quilters in Nederland

 en een paar van over de grens.

Elke kaart is bijzonder en soms heel opbeurend en een ander een kerst/nieuwjaars wens.

Mijn kistje begint te klein te worden, ook dit jaar weer hele bijzondere kaarten.

Ik koester ze allemaal, en allemaal dank je wel

 

 

Bella

Afgelopen vrijdag hebben wij helaas onze Bella in moeten laten slapen. 

De laatste 4 weken ging ze hard achteruit en dan ....

Eigenlijk was ze al het afgelopen jaar sinds kerstmis '22 niet meer in haar gewone doen sinds we van

Bessie Turf  afscheid moesten nemen. Bella was 11,5 jaar .

Bella

En altijd waren ze met zijn 2, ging er een links dan de andere ook.

Het is nu helemaal stil in huis.

 

Quiltersgilde

 

Na een lange zomer

Weer Art-Almere

Het was inderdaad weer even geleden dat wij bij elkaar kwamen. De reden hiervoor: er werd door Europa getoerd en van Sant Marie en de prachtige quilts daar genoten.

Deze keer had ik bedacht om een Altered Book te gaan maken, gewoon wat herinneringen van de vakantie en andere leuke momenten op te slaan in iets ouds. Bij de kringloop wat oude boeken gevonden die een enorm bedrag kosten (6 voor E 1,75) dus dan voel je je niet schuldig. Tenminste ik niet, want die boeken waren een beetje apart van inhoud.

We gingen aan de scheur, de eerste 2 bladzijden niet. Dan met drie pagina’s een bepaalde vouw bedenken. De volgende drie aan elkaar plakken op de laatste van de eerste drie, lekker stevig met knutsellijm. Dan de volgende 4 eruit scheuren. Dan weer 3 om te vouwen, drie aan elkaar plakken en 4 eruit scheuren. Ik kwam erachter dat het lekker is en dat je agressie er bladzijde voor bladzijde bij oplost.

 

Tas

Afgelopen zomer diverse projecten gedaan, zoals het maken van een schoudertas voor op de fiets, of als ik met krukken op pad ga. Uit mijn kast diverse zwarte/witte stoffen gegrepen en daar een eigen jelly rol van gemaakt. De tas is uitstekend geworden en nr. 10 die ik op deze manier gemaakt heb.

 

Van tekst naar Textiel

Even heb ik getwijfeld, zou ik dit willen, zou ik dit doen, zou ik dit kunnen?

Toch de stoute schoenen maar aangetrokken en mijzelf aangemeld. Voor 2 Zoom-avonden aangemeld, en de eerste ging bij mij mis. Gelukkig hadden Liesbeth en Joke het organiseren van dit project in stevige handen en mijn meedoen met Zoom is goed verlopen!

Afgelopen weken al wel alle mail gekregen en het werd al snel duidelijk dat ik samen met een duo partner een zoektocht door teksten en gevoelens zou gaan maken.

Wat betekent die tekst voor mij?

Ik ga op onderzoek uit. En er zal in woord en beeld gegraven worden in mijn project. Daarbij zal ik de reactie meenemen van mijn duo partner. Ondertussen ben ik ook gaan zoeken naar wat er auteursrechtelijk nodig is.

 

Tas nr.10

Tas nr. 10

Dit model maak ik al jaren en jaren, heerlijk op de fiets of lopend, altijd je handen vrij. Nu komt het helemaal mooi uit, de tas is ideaal! als je ook met krukken door het land gaat.

Een jeans en rode katoen zelf geverfd en een egale zwarte op verzoek en een met stiklijnen ook weer op verzoek. Mijn eerste van dit model is versleten en in de kliko terecht gekomen.

 

Nazomeren

Het weer is weer in de weer,

Deze maakte ik voor de Stoffige Dagboeken.

beetje laat, beetje druk, een beetje ik